ภาษาโคราช

(1/1)

sattha:
         ไทยเบิ้ง ไทยเดิ้ง หรือไทยโคราช เป็นกลุ่มชนพื้นถิ่นที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ใน จังหวัดนครราชสีมา ทุกอำเภอ ยกเว้น อำเภอที่ชาวไทยลาวมากกว่าเช่น อำเภอบัวใหญ่ และอำเภอสูงเนิน ชาวไทยเบิ้งมีขนมธรรมเนียมประเพณี และวัฒนธรรมคล้ายไทยภาคกลาง ชาวไทยเบิ้งมีภาษาพูดคล้ายกับภาษาไทยภาคกลาง แต่มีเสียงวรรณยุกต์ต่างไป และนิยมลงท้ายประโยคด้วยคำว่า เบิ้ง เดิ้ง เหว่ยด๊อก
         ภาษาโคราชเป็นภาษาผสมผสานมีลักษณ์กึ่งภาษากลางและภาษาอีสาน   มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว  นิยมพูดเฉพาะบางอำเภอได้แก่  อำเภอพิมาย  อำเภอโนนสูง  อำเภอขามสะแกแสง  อำเภอโชคชัย  อำเภอเมือง  จังหวัดนครราชสีมา  อำเภอนางรอง  จังหวัดบุรีรัมย์  ภาษาโคราชมีมากกว่าพันคำ  บางคำเลิกใช้ไปนานแล้ว  ขอเสนอตัวอย่างภาษาโคราชที่ยังพูดกันอยู่ 

   คำที่ใช้                  ความหมาย
1.  โกรกกราก                  รีบด่วน
2.  ข่อหล่อแข่แหล่                  ไม่เป็นแก่นสาร
3.  ขี่ซบร่อง                     ถูกโดยบังเอิญ , ฟลุค
4.  ขี่ฮดต๊ดหาย                  ขวัญหนีดีฝ่อ
5.  เข่าเปียก                     ข้าวต้ม
6.  เข่าต้ม                     ข้าวต้มมัด
7.  งึด                     ประหลาด , อัศจรรย์
8.  จำโอ                     อ้วก , อาเจียน
9.  จั๊กเด่                     ไม่รู้ , ไม่รู้จักฯลฯ
           ภาษาโคราชในปัจจุบันกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป เช่นสำเนียงการพูด  คำบางคำได้สาบสูญจนคนโคราชรุ่นใหม่ไม่มีใครรู้จักทั้งนั้นเพราะความเจริญเติบโตทางด้านวัฒนธรรมและเทคโนโลยีต่างๆ  คนโคราชรุ่นใหม่นิยมใช้ภาษาราชการกันมากขึ้นส่วนคนรุ่นเก่าก็ล้มหายตายจากไป  ต่อไปอาจทำให้ภาษาโคราชและภาษาถิ่นอื่น   อาจจะค่อยๆหายไปจากสังคมไทยก็เป็นได้


แหล่งข้อมูล       วารสารพัฒนาชุมชน  ฉบับเดือน  ตุลาคม  2549
                     อุษา  ผันกระโทก http://learners.in.th/blog/usa-punkratok/293324
                     http://th.wikipedia.org

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ